Η δεκασέλιδη πρόταση σχετικά, με το πώς μια εποπτική αρχή για τα ψυχιατρικά νοσοκομεία θα πρέπει να λειτουργεί, συντάχθηκε από την Durajová. Αισθάνθηκε αναγκασμένη να τη γράψει, λόγω των εμπειριών της με τους ασθενείς και την εμφανή "ανεπαρκή" εποπτεία, την οποία παρακολούθησε. Παρά το γεγονός, ότι η παρακολούθηση πραγματοποιείται επί του παρόντος από το εθνικό Γραφείο Διαμεσολαβητή, σύμφωνα με τη Durajová, στερείται των αναγκαίων πόρων, για να κάνει μια καλή δουλειά.
"Ο μηχανισμός παρακολούθησης θα πρέπει να παρέχει προστασία των δικαιωμάτων των ανθρώπων, οι οποίοι de jure ή de facto στερούνται της προσωπικής τους ελευθερίας σε ψυχιατρικά νοσοκομεία", αναφέρει το υλικό, το οποίο, μαζί με άλλες εκθέσεις υποθέσεων που συλλέχθηκαν, έφτασε στο Υπουργείο Υγείας τον Ιούλιο για περαιτέρω εξέταση. "Μια μέρα ήμουν ανήσυχος και το προσωπικό με έδεσε σε ένα κρεβάτι. Και ακόμη χειρότερα, τύλιξε, επίσης, γύρω από το στήθος μου ένα σεντόνι τόσο σκληρά που πνίγηκα. Το προσωπικό έφυγε αμέσως, αγνοώντας και χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου, ότι πάλευα για τη ζωή μου", είπε ο τριαντάχρονος Radek Deak, εξιστορώντας μια από τις φοβερές στιγμές, τις οποίες υπόμεινε σε τσεχικό ψυχιατρικό νοσοκομείο.
Ο Deak πέρασε από έξι σανατόρια σε όλη τη χώρα από το 1999, όταν και άρχισε τη θεραπεία του. Όπως περιέγραψε, παντού συνάντησε διακρίσεις και δυσανάλογα σοβαρή θεραπεία. Θυμάται, επίσης, τις δυσάρεστες στιγμές, όταν, εντελώς γυμνός, αντιμετώπισε τις ύβρεις από το προσωπικό σχετικά με το μέγεθος των όρχεων του. Το πιο σοβαρό, ωστόσο, ήταν ο πόνος, τον οποίο έζησε, από την υπερβολική χρήση ηλεκτροσόκ ή του δεσίματος με ιμάντες.
Από το νοσοκομείο, με ουλές
"Δεν μπορούσα καν να αναπνεύσω, πόσο μάλλον να καλέσω για βοήθεια. Για να σώσω τη ζωή μου, έπρεπε να βγάλω τα λουριά. Πολύ επώδυνα, το πέτυχα καλύπτοντας το καρπό μου με αίμα από το σίδερο. Έχω μια ουλή μέχρι σήμερα", λέει στη συνέχεια της κατάθεσής του.
Ο Σύνδεσμος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (LHR), μια μη κυβερνητική οργάνωση, συνέλλεξε περισσότερες ιστορίες ανθρώπων, οι οποίοι λαμβάνουν θεραπεία σε ψυχιατρική κλινική. Μένει να δούμε πόσες από αυτές θα διαβαστούν από κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Οι ασθενείς συχνά στρέφονται σε δικηγόρους, αφού το προσωπικό χρησιμοποιεί υπερβολικά τους περιορισμούς ως μέσο, για να τιμωρήσει τους ασθενείς. Οι ασθενείς διαμαρτύρονται, επίσης, για την κακή υγιεινή, την έλλειψη ιδιωτικής ζωής ή την βία από το προσωπικό. Ανέφεραν, επίσης, σεξουαλική παρενόχληση. Τους ενοχλεί, ότι δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις σχετικά με τη θεραπεία τους, και ότι είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται κάτω από ισχυρή φαρμακευτική αγωγή.
Αιφνιδιαστικές επισκέψεις
Ο Σύνδεσμος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απευθύνει έκκληση για πιο τακτικούς ελέγχους των εγκαταστάσεων. "Είναι σημαντικό, ότι η αρχή εποπτείας ανά πάσα στιγμή, αιφνιδιαστικά, μπορεί να εισέλθει στην εγκατάσταση, να επισκευτεί οποιοδήποτε τμήμα και να μιλήσει σε οποιονδήποτε ασθενή ιδιωτικά", λέει η δικηγόρος του LHR Zuzana Durajová.
Η πρόταση της οργάνωσης θεωρείτε, ωστόσο, εξαιρετικά αμφιλεγόμενη από ορισμένους γιατρούς και εμπειρογνώμονες από τους τομείς της ψυχιατρικής:
"Η πρόταση αυτή βασίζεται στην υπόθεση, ότι οι ψυχίατροι βλάπτουν τους ασθενείς τους πιο συχνά από ό, τι άλλοι γιατροί και ότι οι ασθενείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα προστατευμένοι και οι γιατροί να εποπτεύονται από ειδικούς οργανισμούς, οι οποίοι, φυσικά, πληρώνονται από τα κρατικά κονδύλια. Θεωρώ, ότι αυτή η υπόθεση είναι προσβλητική", δήλωσε ο Petr Mozny, ο διευθυντής του ψυχιατρικού νοσοκομείου στην πόλη Kromeriz.
Ο έλεγχος είναι απαραίτητος
"Δεν βλέπω κανένα λόγο, για τον οποίο οι ψυχιατρικοί ασθενείς και οι επαγγελματίες υγείας, οι οποίοι εργάζονται στον τομέα της παροχής φροντίδας σε ψυχικά άρρωστα άτομα, θα πρέπει να υποβάλλονται στην ειδική εποπτεία από μια νεοσύστατη αρχή", είπε ο Mozny.
Η μαρτυρία του Deak αναδεικνύει τις πιο αμφιλεγόμενες πρακτικές. "Κάθε μέρα, πολύ νωρίς το πρωί, οι νοσοκόμες φέρουν όλους τους ασθενείς στο διάδρομο. Οι ασθενείς είναι ναρκωμένοι και με υπνηλία μετά από την ισχυρή φαρμακευτική αγωγή, και ο ύπνος κατά τη διάρκεια της νύχτας δεν είναι αρκετός για αυτούς. Δε μπορείς πουθενά να ξεκουραστείς κατά τη διάρκεια της ημέρας, έτσι σχεδόν όλοι οι ασθενείς ξαπλώνουν στο βρώμικο πάτωμα. Πολλές φορές υπάρχουν τσακωμοί, γιατί υπάρχει ελάχιστος χώρος", είπε.
Οι ασθενείς φοβούνται να παραπονεθούν
Η Durajová πιστεύει, ότι ένας από τους λόγους που είναι απαραίτητη η εποπτεία είναι το γεγονός, ότι οι ασθενείς στα νοσοκομεία δεν έχουν πού να στραφούν για τις καταγγελίες τους, ή φοβούνται να προσεγγίσουν το προσωπικό φοβούμενοι πράξεις εκδίκησης. Οι υποψίες της επιβεβαιώνονται από τον Radek Deak:
"Φοβόμουν, ότι η καταγγελία δεν θα με βοηθήσει, αντίθετα, ότι θα μου έκανε κακό, επειδή οι γιατροί και λοιπό προσωπικό, βέβαια, υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον αμοιβαία και είμαι ακόμα ένας ανόητος, ο οποίος έχει κάνει το παραπάνω".
Η έκθεση της Sarka Kabatova δημοσιεύτηκε αρχικά στο Lidovky.cz